Eksport pośredni w ustawie o podatku VAT w kontekście uchwały NSA z 25 czerwca 2012 r. (IFPS 3/12).

Eksport towarów z naszego kraju rodzi liczne konsekwencje podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług. Wykładania przepisów ustawy o VAT dotycząca tego, kiedy po stronie przedsiębiorcy rozpoznawany jest eksport, nie była jednoznaczne i wymagała dokładnego zdefiniowania pojęcia eksportu, którego dokonał NSA.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez urząd celny, określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju (tj. Polski) poza terytorium Unii Europejskiej w wykonaniu czynności określonych w art. 7, jeżeli wywóz jest dokonany przez dostawcę lub na jego rzecz (lit. a), lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (lit. b).

Powyższa definicja eksportu do 25 czerwca 2012 r. budziła kontrowersje interpretacyjne oraz powodowała powstawanie sprzecznych poglądów, prezentowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zgodnie z częstym stanowiskiem organów podatkowych, polski podatnik VAT nie powinien rozpoznawać eksportu w Polsce, jeśli nabywca spoza UE lub podmiot działający na jego rzecz, przemieści towary do innego kraju UE i tam zgłosi je do procedury wywozu, z pominięciem polskich organów celnych, np. w sytuacji, gdy polski podatnik VAT, sprzedał towary podmiotowi kanadyjskiemu, który je od niego odebrał i przewiózł do portu w Rotterdamie, skąd zostanie on wywieziony poza granice UE. W praktyce odprawa celna wywozowa, dokonuje się wyłącznie w Holandii, przed miejscowymi organami celnymi. Zdaniem organów brak zgłoszenia wywozu, w polskim urzędzie celnym, przesądza o niemożności rozpoznania eksportu z terytorium Polski. Zgodnie ze stanowiskiem fiskusa, w powyższej sytuacji, podatnik powinien rozpoznać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) w Polsce, a w kraju zgłoszenia towarów do procedury wywozu (Holandia) powinien rozpoznać wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT), następnie zaś eksport tych towarów do kraju trzeciego, zgodnie z jego przepisami wewnętrznymi. Stanowisko to było dalece niekorzystne dla polskich podatników, gdyż nie są oni zarejestrowani na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w kraju UE, do którego przemieszczono towar przed zgłoszeniem go do odprawy wywozowej. W związku z tym na fakturze dokumentującej WDT, po stronie nabywcy, nie mogą wskazać swojego numeru identyfikacyjnego nadanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych przez ten kraj UE. Taka sytuacja prowadzi do tego, że WDT podlega opodatkowaniu w Polsce stawką podatku VAT właściwą dla krajowej dostawy danego towaru (zamiast 0 % VAT).

Podatnicy uważali, że taki rodzaj wysyłki jest eksportem pośrednim, gdyż wywóz następował poza granice UE i w wyniku dostawy na rzecz podmiotu spoza UE, a fakt pominięcia przez nabywcę zgłoszenia celnego w polskich organach celnych nie ma znaczenia casino online dla rozpoznania podatku VAT, gdyż nie jest to wymagane przepisami celnymi, ani podatkowymi. Znaczenie miał fakt rozpoczęcia transportu towarów w Polsce, celem ich dostarczenia poza UE.

25 czerwca 2012 r. NSA w poszerzonym składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę,  zgodnie z którą eksport ma miejsce w kraju, w którym rozpoczyna się ich transport lub wysyłka i nie zawsze musi to być kraj, w którym towar jest zgłaszany do procedury wywozu (sygn. I FPS 3/12).

Stanowisko organów, zgodnie z którym o miejscu rozliczenia eksportu decyduje miejsce zgłoszenia towaru do procedury wywozu zostało odrzucone przez NSA ww. uchwale. NSA zauważył, że zgodnie z dyrektywą VAT, dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych, opodatkowana jest w kraju rozpoczęcia wysyłki lub transportu. W związku z tym eksport towarów, podlega opodatkowaniu w Polsce, jeśli transport towarów rozpoczyna się na terytorium Polski i nie ma znaczenia, przed urzędem którego kraju członkowskiego UE towar został zgłoszony do procedury wywozu.

Polski podatnik VAT będzie mógł zatem rozpoznać eksport towarów, niezależnie od tego, że zgłoszenia celnego dokonano przed holenderskim urzędem celnym, o ile transport towarów poza UE rozpoczął się w Polsce.

NSA wskazał, iż w sytuacji, w której towary przemieszczane są do innego kraju UE, w celu dokonania eksportu, zgłoszenie ich do procedury wywozu powinno nastąpić przed powstaniem obowiązku podatkowego w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Objęcie towarów procedurą wywozu jednoznacznie bowiem wskazuje, że celem danej transakcji jest dokonanie ich eksportu, pozwoli to uniknąć ewentualnych wątpliwości związanych z tym czy transakcję należy uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W uchwale NSA wskazał, że zgłoszenie do procedury wywozu przed krajowym urzędem celnym stanowi jednoznaczny dowód rozpoczęcia transportu na terytorium Polski. Jednocześnie Sąd przedstawia, że okoliczności rozpoczęcia transportu na terytorium Polski można starać się dowodzić innymi dokumentami (listy przewozowe czy spedytorskie ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, wskazujące, że transport towaru rozpoczął się na terytorium Polski i przebiegał do miejsca wywozu towaru poza terytorium UE).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *