Licencja od podmiotu zagranicznego a VAT

Licencja od podmiotu zagranicznego a VAT

Obecnie nie trudno wyobrazić sobie sytuację, gdy w ramach międzynarodowej grupy kapitałowej jedna spółka jest właścicielem przedmiotu własności intelektualnej, np. znaku towarowego i umożliwia innym podmiotom z grupy korzystanie z tegoż znaku.

Przykład: W skład Grupy A wchodzą Spółki X, Y i Z. Spółka X jest właścicielem znaku towarowego, który na zasadzie licencji niewyłącznej oddaje do korzystania Spółkom Y i Z.

W takim przypadku, gdy licencjobiorcą jest spółka handlowa prawa polskiego, a licencjodawcą przedsiębiorca zagraniczny, musi ona dokonać stosownego rozliczenia podatku VAT na zasadzie tzw. reverse charge, czyli obciążenia zwrotnego.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT (Dz. U. 2011 Nr 177, poz. 1054 ze zm.) miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Oznacza to, że miejscem opodatkowania będzie więc miejsce, w którym usługobiorca, a nie usługodawca, ma swoją siedzibę. Dlatego też obowiązek naliczenia i zapłaty stosownej kwoty podatku VAT ciąży w całości na usługobiorcy (licencjobiorcy), nie zaś na usługodawcy (licencjodawcy).

Przykład: Spółka X jest spółką niemiecką, która licencjonuje znak towarowy na rzecz polskiej Spółki Y. Społka X wystawia więc fakturę bez kwoty VAT ze stawką niemiecką i dodaje adnotację, że VAT rozlicza usługobiorca. Z kolei Spółka Y po otrzymaniu faktury, nalicza podatek od towarów i usług i go opłaca.

Pozostaje jeszcze do wyjaśnienia kwestia, na jaką chwilę należy rozpoznać obowiązek podatkowy wynikający z opłaty licencyjnej – na chwilę wykonania usługi, czy też na chwilę otrzymania faktury od Spółki X? Zgodnie z art. 19a ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwila dostawy towarów lub wykonania usługi. Wiadomo już więc, że druga z możliwości jest nieprawidłowa. Niemniej w tym miejscu pojawia się kolejny problem – licencja płatna jest zazwyczaj w formie co miesięcznego wynagrodzenia, płatnego np. na podstawie faktury w terminie 14 dni od jej otrzymania.

Przykład: Spółka X z tytułu udzielonej licencji za miesiąc kwiecień, wystawiła Spółce Y fakturę w dniu 5 maja, płatną w terminie 10 dni od dnia jej otrzymania.

Zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Oznacza to, że polski podatnik powinien określić moment powstania obowiązku podatkowego na koniec miesiąca, którego dotyczy faktura czyli 30 kwietnia, nie w maju , w dniu upływu terminu płatności.

Aplikant adwokacki. Specjalizuje się w prawie celnym, podatkowym oraz prawie własności przemysłowej.