wielkogabarytowy

Przejazd nienormatywny – warunki udzielenia i odmowa udzielenia zezwolenia oraz odpowiedzialność za prowadzenie przejazdu niestandardowego bez zezwolenia.

Przejazd nienormatywny, zwany potocznie „transportem wielkogabarytowym” uregulowany został w Ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym [Dz.U.2012.1137] (dalej: Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie z art. 2 pkt. 35a) przywołanej ustawy, za „pojazd nienormatywny” uznaje się pojazd lub zespół pojazdów którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach omawianej ustawy.

Przejazd nienormatywny z uwagi wielkości ładunku, jego masę oraz rodzaj drogi, po której ma być prowadzony, podzielony został na siedem kategorii, natomiast prawo udzielania zezwolenia, w zależności od kategorii przyznany został min. zarządcy drogi, staroście, Naczelnikowi Urzędu Celnego oraz Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad.

Udzielenie zezwolenia dla kategorii I – VI nie jest obwarowane szczególnymi wymogami, wystarczy że podmiot ubiegający się o udzielenie zezwolenia złoży do właściwego organu wydającego zezwolenie, pisemny wniosek oraz dokona opłaty, której wysokość uzależniona jest od kategorii, w której podmiot ubiega się o udzielenie zezwolenia oraz czasu na jaki zezwolenie ma być udzielone.

Stosowne zezwolenie wydawane jest w terminie od 3 do 7 dni roboczych od dnia złożenia wniosku na okres od 1 do 24 miesięcy. Wraz z zezwoleniem dla kategorii VI, organ administracji dołącza wykaz dróg krajowych, po których może odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego dla tej kategorii.

Z wykonywaniem przejazdu nienormatywnego dla kategorii V i VI wiąże się jednakże dodatkowy obowiązek zgłoszenia okoliczności przejazdu przez most lub wiadukt usytuowany na drodze innej niż krajowa pojazdem, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej. W takiej sytuacji, podmiot wykonujący przejazd obowiązany jest zawiadomić pisemnie właściwego dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu, w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu. Właściwy zarządca zaś w takim przypadku określa warunki przejazdu przez most bądź wiadukt albo zgłasza co do przejazdu uzasadniony sprzeciw.

Nieco inaczej uregulowana została kwestia udzielenia zezwolenia na przejazd nienormatywny dla kategorii VII. Zezwolenie to zgodnie z art. 64d Prawa o ruchu drogowym, wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Są to największe i najcięższe pojazdy, przekraczające swoimi rozmiarami dopuszczalne limity dla klasy VI tj. pojazdy o szerokości przekraczającej 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP, o długości przekraczającej 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, oraz o wysokości przekraczającej 4,3 m, a także o masie całkowitej przekraczającej 60 ton i o nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 11,5 tony.

Zezwolenie w kategorii VII wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDiK), po złożeniu przez podmiot zainteresowany stosownego wniosku, w którym wskazany będzie min. termin oraz ilość przejazdów, miejscowości pomiędzy którymi prowadzony będzie transport, rodzaj ładunku, jego masa, wymiary, specyfikacja pojazdu którym dokonywany ma być transport obejmująca takie parametry jak liczba osi skrętnych oraz napędowych, dopuszczalna ładowność, masa własna i inne wymienione w Załączniku nr 4 do Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych [Dz.U.2012.764] (dalej: Rozporządzenie).

Zezwolenie wydawane jest na okres 14 dni dla jednokrotnego transportu, bądź w przypadku wielokrotnego przejazdu, na okres  30 dni liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia. Zezwolenie GDDKiA wydaje po wniesieniu przez zainteresowany podmiot stosownej opłaty oraz pod warunkiem że: ładunek jest niepodzielny (tj. ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków); uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu; istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz efektywność ruchu drogowego, a w szczególności: natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego,) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd, przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w pobliżu trasy przejazdu. po uzgodnieniu warunków przejazdu z właściwymi zarządcami dróg po, których transport ma być prowadzony. Brak spełnienia powyższych przesłanek skutkuje odmową udzielenia zezwolenia.

Zgodnie z art. 64d ust. 5 i 6 Prawa o ruchu drogowym, zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd, uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania od organu wydającego zezwolenie, uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi. W przypadku zaś, gdy przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury drogowej położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu do 30 dni.

Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu nienormatywnego ponosi podmiot wykonujący ten przejazd. Do kosztów tych  zalicza min. się koszty dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw, usług lub robót, wskazanych w zezwoleniu, a także koszty wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich; przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej; wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich; wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu; dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej ciągu skrzyżowań; budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie przejazdu pojazdu innych.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, wskazując w nim: okres ważności zezwolenia; trasę przejazdu; liczbę przejazdów; pojazd, którym będzie wykonywany przejazd; warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu; sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

Jak wskazano powyżej, regulacja obejmująca uzyskiwanie zezwolenia dla kategorii VII jest zdecydowanie bardziej rygorystyczna, co wydaje się być zabiegiem zrozumiałym, gdyż ustawodawca zapewne nie chciał pozostawić tej szczególnej kategorii transportów bez ścisłej kontroli każdego przejazdu.

Polski ustawodawca postanowił poddać szczególnej kontroli nie tylko samo udzielenie zezwolenia na przewóz nienormatywny, ale również ustawą Prawo o ruchu drogowym wyposażył szereg podmiotów w możliwość dokonywania kontroli okoliczność posiadania zezwolenia na przejazd oraz poprawność wykonywanego przejazdu zgodnie z zezwoleniem.

Tym samym zgodnie z art. 140aa Prawa o ruchu drogowym, za wykonywanie przewozu nienormatywnego bez posiadania stosownego zezwolenia lub niezgodnie z jego treścią, uprawniony organ może nałożyć karę w formie decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi.

Również krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność za nieprawidłowy przejazd jest dość szeroki. Poza podmiotem wykonującym przejazd, odpowiedzialność z tego tytułu ponosi dowolny podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym w tym organizator transportu, nadawca, odbiorca, załadowca lub spedytor, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.

Wysokość kary pieniężnej uzależniona jest od kategorii przewozu nienormatywnego, oraz skali naruszenia, maksymalna zaś jej wysokość została określona na kwotę 15.000,00 zł.

zdjęcie artykułu – źródło: atcreviews.com

Aplikant radcowski. Specjalizuje się w prawie gospodarczym i prawie cywilnym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *