Diety przy przewozach zagranicznych zwolnione ze składek do ZUS

Asumptem do przedmiotowych rozważań był wyrok z dnia 24 listopada 2011 r. Sądu Najwyższego, w którym uznano, iż diety i inne należności przysługujące kierowcom zatrudnionym w transporcie międzynarodowym nie mają charakteru wynagrodzenia, bowiem nie można pozbawić pracownika prawa do wyżywienia, noclegu i wypoczynku. Nie mogą więc także stanowić podstawy do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne (sygn. akt I UK 167/11).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, zwolnione od składek są diety i inne należności z tytułu podróży służbowej pracownika: zwrot kosztów przejazdów, dojazdów i noclegów, zwrot innych wydatków odpowiednio do uzasadnionych potrzeb – do wysokości określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z opodatkowania diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w warunkach, o których mowa powyżej.. Jeśli zatem diety są wypłacane kierowcom w przypadku odbywania przez nich podróży służbowej w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy – podlegają one zwolnieniu z podatku i składek ZUS do wysokości limitów określonych dla pracowników sfery budżetowej.

Podstawą wyrokowania przez Sąd Najwyższy była sytuacja, w której ZUS nakazał przedsiębiorcy zapłacić składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne od diet wypłacanych zatrudnionym u niego kierowcom, którzy jeździli po całej Europie. Firma odwołała się do Sądu Okręgowego, który poparł stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem Sądu należności pobrane przez kierowców powinny być uznane za przychód ze stosunku pracy, od It is therefore advantageous to the dealer to keep the buy-detox.com sealed in a cool place such as the refrigerator and in an amber or dark-colored jar to retain the strength of the drug as long as possible. którego pracodawca powinien odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy i składki do ZUS. W uzasadnieniu wyroku Sąd podnosił, iż te należności nie były dietami z tytułu podróży służbowej, od których nie są uiszczane wspomniane daniny publiczne, ponieważ one przysługują osobom przebywającym w podróży służbowej. W argumentacji Sądu – kierowcy nie byli w takiej podróży, ponieważ stale byli za granicą, a nie jeździli tam incydentalnie. Przedsiębiorca złożył odwołanie do Sądu Apelacyjnego, ale przegrał, bo Sąd II instancji powtórzył argumenty Sądu Okręgowego. Po złożeniu skargi kasacyjnej przez pracodawcę sprawa trafiła do Sądu Najwyższego, który uchylił wyrok sądu apelacyjnego i ponownie przekazał mu sprawę do rozpoznania. Sąd Najwyższy uznał, powołując się na art. 775 par. 1 kodeksu pracy, że kierowcy jeżdżąc po całej Europie, byli w podróży służbowej. Przepis ten stanowi bowiem, że pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba firmy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Taki sam wniosek płynie z art. 21a i art. 2 pkt 7 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92 poz. 879 z późn. zm.). Z przepisów tych – zdaniem SN – wynika, iż w ramach odbywanych wyjazdów zagranicznych kierowcom przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z realizacją zleconych im zadań służbowych poza siedzibą pracodawcy, których nie mogli oni wykonać w granicach umówionej dniówki pracy oraz bez ograniczenia możliwości wyżywienia i rodzinnego lub pracowniczego odpoczynku w miejscu stałego zamieszkania lub pobytu.

Konkludując, stwierdzić należy, iż wyrok z dnia 24 listopada 2011 r. jest znaczenie korzystniejszy aniżeli wcześniejszy, z dnia 19 listopada 2008 r. (II PZP 11/08), w myśl którego jeżeli kierowca w umowie o pracę ma określoną konkretną trasę, w zakresie której wykonywać będzie swoje czynności służbowe, to pracodawca nie jest zobowiązany wypłacać mu z tego tytułu diet za podróż służbową, gdyż kierowca nie jest w podróży służbowej. W konsekwencji pracodawca nie mógł wyłączyć tych „diet” przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *