Factoring – remedium na wcześniejsze uzyskanie wierzytelności objętej fakturą z odroczonym terminem płatności

Zachowanie płynności finansowej przedsiębiorstwa jest w dużej mierze uzależnione od terminowego i niezwłocznego regulowania zobowiązań przez kontrahentów. Niemniej jednak panujące warunki ekonomiczne jak i chęć rozszerzenia portfela klientów wymusza na przedsiębiorcach wystawianie faktur z odroczonym terminem płatności W konsekwencji może to nieść trudności w regulowaniu comiesięcznych zobowiązań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Optymalnym rozwiązaniem zapobiegającym utracie płynności finansowej może być skorzystanie z usługi factoringu świadczonego przez instytucje finansowe.

Na mocy umowy factoringu przedsiębiorca (faktorant) dokonuje cesji wierzytelności wynikających ze świadczonych usług czy też sprzedaży towarów na rzecz instytucji finansowej (faktor). Natomiast instytucja finansowa za prowizją wypłaca przedsiębiorcy określoną procentowo w umowie kwotę wynikającą z niewymagalnej faktury. Umowa factoringu nie została zdefiniowana przez ustawodawcę w kodeksie cywilnych i zalicza się do umów nienazwanych. Tym samym strony mogą według własnego uznania kreować postanowienia umowy factoringu w ramach swobody umów statuowanej w art. 353¹ kodeksu cywilnego. Co ważne faktorant może wybrać najbardziej korzystną dla siebie formę factoringu pełnego, niepełnego i mieszanego.

Odpowiednio factoring pełny zapewnie największe bezpieczeństwo faktorantowi, bowiem ryzyko niewypłacalności dłużnika przechodzi wówczas na faktora. Przy factoringu niepełnym w przypadku niewypłacalności dłużnika faktor jest zobligowany do zwrotu otrzymanych od faktoranta pieniędzy. Natomiast w ramach factoringu mieszanego, jak sama nazwa wskazuje, mamy połączenie obydwu wcześniej wymienionych form factoringu tzn. faktorant przyjmuje na siebie odpowiedzialność za niewypłacalność dłużnika do określonej kwoty. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż umowa factoringu może zawierać dodatkowe klauzule umowne w postaci klauzuli wyłączności, klauzuli eksportowej czy też klauzuli del credere. Innymi słowy zawarcie umowy factoringu wymaga wcześniejszej dokładnej analizy umowy factoringu jak i umowy z dłużnikiem. Bowiem ta ostatnia może zawierać postanowienie zabraniające przedsiębiorcy przeniesienie wierzytelności na osobę trzecią zgodnie z art. 514 kodeksu cywilnego. W dalszej kolejności może to prowadzić do nieważności umowy factoringu i naruszenia postanowień umowy z dłużnikiem i tym samym ewentualnej odpowiedzialności finansowej przedsiębiorcy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *