agent

Podstawy prawne relacji Osoby Wykonującej Czynności Agencyjne w stosunku do Agenta w oparciu o przepisy ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym

Przepisy ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym nie regulują wprost oraz w sposób szczegółowy relacji, jakie muszą występować pomiędzy Agentem a Osobą Wykonującą Czynności Agencyjne (dalej jako: „OWCA”) w zakresie wykonywania przez ten drugi podmiot czynności agencyjnych. Określenie stosunku prawnego łączącego oba podmioty wymaga zatem dokonania ogólnej interpretacji przepisów ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, jak również wzięcia w tym zakresie pod uwagę regulacji mających swoje źródło w przepisach Kodeksu cywilnego.

W literaturze dotyczącej przepisów związanych z działalnością oraz pośrednictwem ubezpieczeniowym przyjmuje się, iż brak regulacji w ustawie o pośrednictwie ubezpieczeniowym kwestii zależności pomiędzy Agentem a OWCA, ma jedynie dać wskazanym podmiotom swobodę w zakresie umownego kształtowania wzajemnych relacji, nie jest jednakże podstawą do uznania, iż taki stosunek może zostać pomiędzy nimi wyłączony.

Wskazuje się przy tym jedynie (w oparciu o art. 12 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym), iż Agenta oraz OWCA nie może łączyć umowa agencyjna, co również – a contrario – sugeruje, iż co do zasady, stosunek umowny – inny niż umowa agencyjna – powinien pomiędzy tymi podmiotami występować.

Osoby wykonujące czynności agencyjne świadczą usługi pod kierownictwem i nadzorem Agenta, a efekt ich działań jest zrównany z działaniem własnym podmiotu udzielającego upoważnienia. Oznacza to, iż działalność OWCA polega na wykonywaniu czynności w imieniu Agenta, a zatem z wywołaniem takiego samego skutku, jaki wywołałoby działanie podjęte bezpośrednio przez podmiot posługujący się pełnomocnictwem udzielonym przez Towarzystwo Ubezpieczeń. Art. 13 ust. 2 ww. ustawy wymaga jednocześnie, aby upoważnienie dla OWCA do wykonywania czynności agencyjnych w imieniu Agenta, było stwierdzone dokumentem wydanym na tę okoliczność osobie fizycznej.

Należy zaznaczyć, iż pojęcie „upoważnienie” nie może być identyfikowane i traktowane jako synonim słowa „pełnomocnictwo”. Nie może ono być uznawane w związku z tym za dokument, który zawiera oświadczenie mocodawcy potwierdzające określone uprawnienie dla wskazanego w nim podmiotu. Upoważnienie stanowi w tym przypadku de facto uprawnienie (umocowanie) dla osoby fizycznej, wynikające ze stosunku łączącego Agenta z OWCA.

Powyższe potwierdzają także podnoszone w doktrynie rozważania w zakresie interpretacji przepisu art. 12 ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, w których wskazuje się, iż skoro Agent Ubezpieczeniowy nie może udzielać dalszych pełnomocnictw, to musi w związku z tym wystąpić inna podstawa, w oparciu o którą mają działać osoby fizyczne wykonujące czynności agencyjne.

Brak możliwości dokonania substytucji przez Agenta posiadanego przez niego pełnomocnictwa od Towarzystwa Ubezpieczeń, wymaga zatem innej (pierwotnej) podstawy do wystawienia dokumentu upoważniającego OWCA (dającego mu umocowanie) do działania w imieniu Agenta, a jednocześnie na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeń.

Takim podstawowym (pierwotnym) stosunkiem prawnym może być w związku z tym jedynie umowa (umowa o pracę, umowa zlecenia bądź inna umowa cywilnoprawna z wyjątkiem umowy agencyjnej), której treść będzie regulowała wzajemne zobowiązania pomiędzy Agentem a OWCA, będzie tworzyła stosunek zależności pomiędzy wskazanymi podmiotami (nadzór i kierownictwo ze strony Agenta), a także – bądź też przede wszystkim – będzie pozwalała OWCA działać tak, jak Agent i zawierać w jego imieniu umowy na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeń, które udzieliło stosownego pełnomocnictwa Agentowi.

Aplikant adwokacki. Specjalizuje się w prawie handlowym i korporacyjnym, prawie cywilnym oraz prawie ubezpieczeń.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *